Mum Gibi Olmak Deyimi Ne Demek? Bir Hikâye Üzerinden Anlatayım
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, gözlerim bazen ileriyi görmekte zorlanıyor. Zihnimde bu kadar çok düşünce dolaşırken, akşam vakti havada bir hüzün var. İnsan bazen o kadar çok şey yaşar ki, duygularını, kalbinin derinliklerinde boğulmuş gibi hissedebilir. O an aklıma gelen bir deyim var: “Mum gibi olmak.” Ne kadar da tanıdık, değil mi? Herkes bir şekilde bu deyimi duymuştur. Ama ne anlama geldiğini, gerçekten ne hissettirdiğini belki de hiç düşünmemiştir. Peki, “mum gibi olmak” gerçekten ne demek? Bunu daha iyi anlayabilmek için bir anımı paylaşmak istiyorum. Birlikte gözlerimizdeki ışığın yavaşça sönüşüne tanık olalım.
Bir Yaz Akşamı, Bir Umut ve Bir Hayal Kırıklığı
Bir zamanlar, yazın sonlarına doğru, bir akşamüstü, annemle evde oturup, pencerenin kenarından dışarıyı izlerken, annem bana dönüp “Yavaşça söndü, ama hiç sızlamadı” demişti. O an kafamda bir soru beliriverdi. Ne demekti bu? Annem, o zamanki yaz akşamı sıcağında, herkesin bir şekilde sessizliğe büründüğü o anı bana tarif ederken bir mum gibi olmanın anlamını kısacık bir cümleyle açıklamıştı. Bir mumun ışığı ne kadar güçlüyse, içindeki parafin ne kadar çoksa, sonrasında o ışık usulca sönmelidir. Ama o sönüş hiç de yıkıcı değildir. Mum gibisin; yavaşça tükeniyorsun ama kimseye zararın dokunmuyor. O an, içimde bir şeyler yerle bir olmuştu. Annemin o sözleri, şimdi bir deyim olarak hayatımın bir parçası oldu.
Hayat bazen böyledir. Bir noktada sen de bir mum gibi olursun. İnsan bir şeylere ne kadar güçlü duygular beslerse, sonunda o şeyin tükenmesine de o kadar katlanır. Hani başkalarına yapmadıkları hataları, onlar da sana yaptığında nasıl da sessizce kabullenirsin. Kendi sınırlarını aşarak, sürekli bir şeylere evet dediğinde, içindeki ışık yavaşça kaybolur. İşte mum gibi olmak bu demek. Ne zaman kendine fazla yüklediğini hissediyorsan, o zaman her şeyin yavaşça tükenmeye başladığını fark edersin.
İçinde Tükenen Umut ve Yeni Başlangıçlar
O yaz akşamında, annemin sözleri, sanki yüreğime ağır bir taş gibi oturmuştu. Hayatımda bir dönem vardı ki, her gün, saatlerimi adeta tükenmiş bir şekilde geçiriyordum. Arkadaşlarımla eğlendiğimde, işte o anı iliklerine kadar hissettiğimde, tüm vücudumun “mum gibi” olduğunu fark ediyordum. Çünkü bir şeyleri tüketiyor, onları yakıyor ve hiçbir şey bırakmıyordum. Kendimi yıllarca tükenmiş hissettim. Ama sonra bir gün, biri geldi ve bana, “Belki de bitmemişsin, sadece kaybolmuşsun” dedi. O cümleyle, tüm içimdeki karanlık ışıl ışıl parlamaya başladı. Bu cümle bana, mum gibi olmanın, bitmek değil de sadece tükenmek olduğunu öğretti. Sönmek değil, güç toplamak demekti. Bir şeylerin bitmiş gibi göründüğü anlarda, aslında bir başlangıç olabileceğini fark ettim. O gece, o söndüğünü düşündüğüm ışığın yeniden yanmaya başladığını hissettim.
Geriye Bakınca
Şimdi dönüp bakınca, o zamanlar anlamadığım “mum gibi olmak” deyimi bana derin bir anlam kazandırdı. O dönemdeki hayal kırıklıklarını, kaybolan umutlarımı ve sanki hiç var olmamış gibi hissettiğim anları hatırlıyorum. Ama her şeyin sonu olmadığını, her sönüşün bir başka başlangıcın işareti olduğunu öğrenmek, hayatta bambaşka bir ışık arayışına soktu beni. Artık her sönüşe, her bitişe “yeniden başlamak” diye bakıyorum. İnsan bazen “mum gibi” olabilir. Ve belki de, bu söndüğünü sandığınız ışık, aslında sadece bir uykuya dalmadır. Çünkü her şeyin sonu, başka bir başlangıcı da beraberinde getirir.
Ve ben artık, hayatımın her anını, her sönüşü ve her ışığı böyle kabul ediyorum. Mum gibi olmak, bir şekilde sevginin, umudun ve kırılganlığın bir araya gelmesi demek. Hayatta hiçbir şey sonsuza dek tükenmez. İşte mum gibi olmanın anlamı da bu: Bir noktada sönsen de, başka bir yerden yeniden yanabilirsin.